RSS  

                                     ببين باز مي بارد آرام برف

فريبا و رقصنده و رام برف

عروسانه مي آيد از آسمان

در اين حجله آرام و پدرام برف

زمين را سراسر سپيدي گرفت

به هر شاخه، هر شانه، هر بام، برف

نشسته بر انبوه اندوه دشت

به بي برگي باغ ايام برف

خزان هم به دامان مرگي خزيد

كنون فصل سرد سرانجام برف

فروبسته يك شهر چشمان خويش

و مي بارد آرام ، آرام ، برف

ماهی پری ! تنگ بلورو بشکن

عرفان نظر آهاری

بابی به مادرش گفت: من واسه‌ی تولدم دوچرخه می‌خوام.

بابی پسر خیلی شری بود. همیشه اذیت می‌کرد. مادرش بهش

گفت: آیا حقته که این دوچرخه رو برات بگیریم واسه تولدت؟

بابی گفت: آره.

مادرش بهش گفت: برو توی اتاق خودت و یه نامه برای خدا

 بنویس و ازش بخواه به خاطر کارهای خوبی که انجام داده‌ای

 بهت یه دوچرخه بده.

نامه‌ی شماره‌ی یک:

سلام خدای عزیز

اسم من بابی است. من یک پسر خیلی خوبی بودم و حالا ازت

 می‌خوام که یه دوچرخه بهم بدی.

دوست‌دار تو، بابی

بابی کمی فکر کرد و دید که این نامه چون دروغ است، کارساز

نیست و دوچرخه‌ای در کار نخواهد بود. برای همین نامه را پاره

کرد.

نامه‌ی شماره‌ی دو:

سلام خدا

اسم من بابیه و من همیشه سعی کردم که پسر خوبی باشم.

لطفا واسه تولدم یه دوچرخه بهم بده.

بابی

اما بابی کمی فکر کرد و دید که این نامه هم جواب

نمی‌دهد. پاره‌اش کرد.

نامه‌ی شماره‌ی سه:

سلام خدا

اسم من بابی است. درسته که من بچه‌ی خوبی نبوده‌ام ولی

اگه واسه‌ی تولدم یه دوچرخه بهم بدی قول می‌دم که بچه‌ی

خوبی باشم.

بابی

بابی کمی فکر کرد و با خودش گفت که شاید این نامه هم جواب

 ندهد. به همین دلیل پاره‌اش کرد. به فکر فرو رفت. رفت و به

 مادرش گفت:می‌خوام برم کلیسا.

مادرش دید که کلکش کارساز بوده، بهش گفت: خب برو ولی

قبل از شام خونه باش.

بابی رفت کلیسا. یک کمی نشست. وقتی دید هیچ کس آن‌جا

 نیست، پرید و مجسمه‌ی مادر مقدس رو برداشت و از کلیسا فرار

 کرد.

بعد مستقیم رفت توی اتاقش و نامه‌ی جدیدش را نوشت.

نامه‌ی شماره‌ی چهار:

سلام خدا

مامانت پیش منه. اگه می‌خواهی‌ش واسه تولدم یه دوچرخه بهم بده.

بابی

برگرفته از وبلاگ مهروش داداشیان

http://mehrvash.persianblog.ir/

  آسمان صحنه هایی از زندگی ام برق می زد.

در تمام صحنه ها ، دو جفت رد پا روی شن ها می دیدم .

یکی متعلق به من و دیگری متعلق به خدا .

وقتی آخرین صحنه ی زندگی ام در مقابلم قرار گرفت،

به پشت سر و به رد پاهای روی شن ها نگاه کردم ،

متوجه شدم که چندین بار در طول مسیر زندگی ام ،

فقط یک جفت رد پا روی شن ها بوده است .

همچنین متوجه شدم که این دقیقاً در سخت ترین و غمگین ترین

 دوران زندگی ام بوده است که فقط یک جفت رد پا دیده می شد .

این واقعاً برایم ناراحت کننده بود و درباره اش از خدا سؤال کردم :

خدایا! تو گفتی اگر به دنبال تو بیایم ، در تمام راه با من خواهی

 بود ، ولی دیدم در سخت ترین دوران زندگی ام که خیلی به

 تو احتیاج داشتم فقط یک جفت رد پا وجود داشت ،

نمی فهمم چرا هنگامی که بیش از هر وقت دیگر به تو نیاز

 داشتم ، مرا تنها گذاشتی؟

خدا پاسخ داد : بنده ی  بسیار عزیزم  من در کنارت هستم

و هرگز تنهایت نخواهم گذاشت .

اگر در آزمون ها و رنج ها ، فقط یک جفت رد پا دیدی ، زمانی بود

 که تو در آغوش من بودی.

برگرفته از یادداشت های صحرا صبوری 

 معشوق،عاشق تواند كشيد و بار ِ ناز عاشقي عاشق هم

معشوق تواند كشيد"

                            " مرصادالعباد/نجم الدين رازي"

بازرگاني را هزار دينار خسارت افتاد. پسر را گفت نبايد كه اين

 سخن با كسي درميان نهي. گفت اي پدر ، فرمان توراست؛‌

نگويم. ولكن خواهم مرا بر فايده ي اين سخن مطلع گرداني

كه مصلحت در نهان داشتن چيست؟ گفت: تا مصيبت دو

 نشود؛ يكي نقصان مايه و ديگر شماتت همسايه!

مگوي انده خويش با دشمنان

كه لاحول گويند شادي كنان

 دوكس آن وقت مستحكم شود كه در ميان ايشان هيچ سرّ

 مكتوم نماند."

" هر كس كه بر اين سرا درآيد نانش دهيد و از ايمانش مپرسيد؛

چه آن كس كه به درگاه باري تعالي به جان ارزد البته بر خوان

بوالحسن به نان ارزد."

روزی مردي نابينا روی پله‌های ساختمانی نشسته و کلاه و تابلویی را در کنار پایش قرار داده بود. روی تابلو خوانده می شد: "من کور هستم لطفا کمک کنید" . روزنامه نگارخلاقی از کنار او می گذشت. نگاهی به مرد نابينا، تابلو و كلاهش انداخت. فقط چند سکه در داخل کلاه بود.او چند سکه داخل کلاه انداخت و بدون این که از مرد نابينا اجازه بگیرد تابلوی او را برداشت آن را برگرداند و اعلان دیگری روی آن نوشت و تابلو را کنار پای او گذاشت و آن جا را ترک کرد. عصر آن روز، روز نامه نگار به آن محل برگشت و متوجه شد که کلاه مرد نابينا پر از سکه و اسکناس شده است. مرد نابينا از صدای قدم هایش او را شناخت و خواست اگر او همان کسی است که آن تابلو را نوشته بگوید که بر روی آن چه نوشته است؟روزنامه نگار جواب داد:"چیز خاص و مهمی نبود،من فقط نوشته ي شما را به شکل دیگری نوشتم" و لبخندی زد و به راه خود ادامه داد. مرد نابينا هیچ وقت ندانست که او چه نوشته است ولی روی تابلوی او خوانده می شد:

"امروز بهار است، ولی من نمیتوانم آن را ببینم !!!!!"

برگرفته از وبلاگ صحرا صبوري http://sahra87.persianblog.ir/